In de schaduw van een oude zorgkliniek schuilt een kleine rijwoning die smeekt om dat zachte licht van onze erfgoedstad. Want die vindt hier haar weg niet vanzelf. Enkel de bovenkamers baden in zonlicht: het gelijkvloers leeft in een permanente schaduw.
Om dat licht tot diep in het huis te trekken, haalden we de vloerbekleding van de straatkamer op de verdieping weg. De eeuwenoude moer- en kinderbalken uit de 16de eeuw lieten we onaangeroerd en een nieuw opgehangen trap swingt zich een weg naar de zolder. Zo ontstond een huis dat het licht niet enkel raakt maar meteen ook gefilterd doorgeeft, van nok tot vloer.
Door deze lichte ingreep komen alle leefruimtes (kamer, bureau, keuken, eetplaats, badkamer en zolder) in gesprek met elkaar te staan. Grenzen vervagen, zichtlijnen openen, geluiden reizen. Wat ooit formeel gescheiden werd, laten we nu elkaar licht aanraken.
Het resultaat is een kleine woning met een groots gebaar: een heerlijk leefbaar huis, op elk moment van de dag visueel doorwaadbaar, als een uitnodiging tot dialoog. Ze balanceert tussen zon en schaduw, tussen licht aanraken en gerust laten, tussen stad en privé.
Nieuwe interieuringrepen verfijnen de algemene sfeer van dit huis en steunen de dagelijkse rituelen van haar bewoner.
Opdrachtgever
VD
Ontwerper / Architect
Architectuuratelier Dertien12
Locatie
Brugge
Fotografie
Klaas Verdru
